Psychoterapia par to specyficzny rodzaj terapii skierowany do małżeństw bądź osób żyjących w związku partnerskim. Wywodzi się ona z tzw. psychoterapii systemowej, gdzie leczeniem objęta jest nie jednostka, ale cały system, a więc grupa rodzinna. Podstawową różnicę miedzy psychoterapią indywidualną a psychoterapią par stanowi podmiot leczenia: tutaj pacjentem jest para, a uwaga skierowana jest przede wszystkim na problemy dotyczące relacji między żoną a mężem czy partnerką a partnerem zaś zdecydowanie mniej na trudności indywidualne poszczególnych osób. Mniej czasu poświęca się też na rozważanie źródeł problemów skupiając się raczej na ich przezwyciężaniu, szukaniu mocnych stron związku i nowych, bardziej satysfakcjonujących sposobów komunikacji. Sesje psychoterapii par prowadzone są przez jednego lub czasami dwóch terapeutów, są dłuższe i zazwyczaj rzadsze niż w psychoterapii indywidualnej (mogą trwać jednorazowo od 75 min do 1,5h i odbywać się na przykład raz na dwa tygodnie). Zazwyczaj psychoterapia par składa się z kilku lub kilkunastu sesji, a więc w przybliżeniu może trwać od 2 do 5 miesięcy.

 

Do terapii zgłaszają się zazwyczaj pary:

  • przeżywające kryzys związku, często będące na skraju podjęcia decyzji o rozwodzie

  • w reakcji na zdradę

  • po poronieniu, stracie dziecka

  • trudnościami z zajściem w ciążę

  • z trudnościami w sferze bliskości i seksu

  • z trudnościami w adekwatnym wyrażaniu złości, krzywdzące się nawzajem

  • z konfliktami w sferze podziału obowiązków, wychowaniu dzieci i podejmowaniu ważnych decyzji

  • czujące brak satysfakcji z bycia w związku.

 

Metodą psychoterapii par jest dialog, z początku w dużym stopniu inicjowany pytaniami i wspomagany przez psychoterapeutę. Partnerzy zachęcani są do słuchania siebie nawzajem, do wyrażania wszelkich uczuć i potrzeb w sposób, który będzie do przyjęcia przez drugą stronę, do modyfikowania używanego języka tak, aby ich komunikaty były konstruktywne i nie raniły, do podjęcia prób zrozumienia punktu widzenia partnera/partnerki i wzajemnego uszanowania swoich potrzeb. Czasami psychoterapeuta prosi parę o wykonanie jakiegoś zadania pomiędzy sesjami, indywidualnie lub wspólnie. W trakcie psychoterapii par może pojawić się wskazanie, aby któryś z partnerów lub oboje podjęli psychoterapię indywidualną u innego terapeuty i potem kontynuowali znów razem.

 

Przeciwwskazaniem do podjęcia psychoterapii par jest:

  • aktywne uzależnienie

  • przemoc domowa

  • bycie w równoległym związku z inną osobą i brak decyzji o jego zakończeniu

  • brak motywacji i chęci do podjęcia terapii par u jednego z partnerów.

 

Psychoterapia par rozpoczyna się od konsultacji, w czasie której terapeuta pyta o powód wizyty, prosi o opowiedzenie historii związku i jego problemów tak, jak to widzi każda z osób oraz określenie celu psychoterapii. Na podstawie uzyskanych odpowiedzi, a także obserwacji zachowania pary podejmuje próbę diagnozy trudności związku i proponuje parze określoną formę spotkań. Jeśli psychoterapia jest w danym przypadku niewskazana informuje o dalszych krokach w poszukiwaniu rozwiązania problemów pary. Na przykład jeśli problemem okazuje się być nadużywanie alkoholu przez jedną osobę jest ona najpierw kierowana na indywidualną i/lub grupową terapię uzależnienia, a partner/partnerka w tym samym czasie podejmuje osobno terapię współuzależnienia.

 

W naszej Poradni psychoterapią par zajmują się:
Autorka tekstu - Mgr Agata Rogacka
oraz Mgr Iwona Lechert

Centrum Opieki Zdrowotnej SANITATIS

ul. Piłsudskiego 64
64-600 Oborniki Wlkp.
602-626-000
poradnia@sanitatis.com.pl